De winter maakt ons vrolijk! (Geert Poisquet - Luna)

“De winter maakt ons vrolijk” is de titel van een liedje en het nieuwe album van de onvolprezen Tom Pintens. Een mooi liedje overigens dat ik deze week nog op de radio hoorde. De schrik sloeg me aanvankelijk om het hart, maar ging even snel weer weg toen ik hoorde dat het wel degelijk over de winter ging en niet over de Vlaamse politicus met de fonetisch gelijkluidende naam.
Ik geef het toe. De winter – het seizoen dus - maakt mij inderdaad vrolijk. Althans de echte winter. De romanticus in mij heeft een zwak voor prachtige sneeuwlandschappen en ik leef helemaal op bij de combinatie van een strakke, blauwe lucht en temperaturen ver onder het vriespunt. Ik vrees echter dat ik in deze alleen sta of toch weinig mederomantici tel hier in België. Dat bleek nog maar eens uit het oorverdovende geklaag, gezaag en gejammer dat enkele weken geleden over ons land rolde. We hadden eindelijk nog eens een ‘strenge’ winter. En of we dat geweten hebben.
Mijn god, het had gesneeuwd! Weliswaar tijdens de ochtendspits. Toegegeven, qua timing had het beter gekund. Enkele centimeters van dat prachtige, rustgevende goedje. Een hoeveelheid die jammer genoeg niet in verhouding stond tot de bakken geëmmer en gezeik die de uren en dagen daarna op ons land zouden neerdalen. De auto- en vrachtwagenbestuurders trokken meteen van leer tegen de strooidiensten. Die hadden verdomme hun werk niet gedaan. De mensen van het strooizout wezen dan weer met een beschuldigende vinger naar de weermannen en –vrouwen. Wat een slechte voorspellingen toch! Iets dat de Frank Debooseres en Sabine Hagendorens van deze wereld met klem ontkenden. Urenlang, wat zeg ik, dagenlang werd hierover doorgeboomd op radio, tv en in zowat elke krant – zonde van de zendtijd en de papierverspilling. Zowat iedereen, betrokkene of niet, kwam aan het woord en had wel een mening over de winterse wantoestanden in dit apenland. Even dacht ik dat het Nationaal Rampenplan zou worden afgekondigd en dat men dokter Beaucourt en zijn team ijlings uit het door een aardbeving getroffen Haïti zou terugroepen.

Ja, dat was erg wat daar gebeurd was, maar de lotgevallen van al die arme hardwerkende belastingbetalers die maar niet tijdig op het werk dreigden te geraken door die recordfiles, ho maar! Om nog maar te zwijgen over de enorme economische schade! Ik bereidde me alvast voor op een nieuwe door de commerciële en nationale omroepen gezamenlijkopgezette benefietshow en andere ‘Music For Life’-achtige initiatieven om menig bedrijf te behoeden voor een haast onafwendbaar faillissement.

Ook het parlement roerde zich. Het regende – of sneeuwde - wetsvoorstellen, er werden revolutionaire strooiplannen uitgewerkt, onderzoekscommissies zouden er komen. Een parlementslid stelde zelfs voor om nog snel een wet goed te keuren die nieuwe sneeuwval in ons land zou verbieden; ik mag hopen dat dit satirisch of toch op zijn minst ironisch was bedoeld. Kortom, het land in rep en roer en dat allemaal door een onschuldig en flinterdun sneeuwtapijtje!
En ik die dacht dat wij Belgen de dingen zo goed konden relativeren. Dag Jan en alleman! Valt dat even tegen. Opdat ik bij een volgende lading sneeuw in alle rust van die natuurpracht zou kunnen genieten, heb ik alvast zelf een nieuwigheidje bedacht: de klachtenschacht! Er zijn in ons land heel wat mijnschachten die niet langer in gebruik zijn. Laten we die gewoon omvormen tot onze eigen Belgische versie van de Klaagmuur in Israël. Zin om te klagen? Gewoon helmpje op, liftje naar beneden, lekker uw hartje luchten en Klaar is Kees. Maar, opgelet, niet allemaal tegelijk en ook niet te hard klagen en schreeuwen. De trillingen zouden wel eens een instorting kunnen veroorzaken en dan is het weer… nationaal rampenplan, etcetera, etcetera,…

En laat de lente nu maar snel komen, want die winter hangt me stilaan de keel uit!

[Terug naar overzicht]