ALLEEN LOPEN (Geert Poisquet - Luna)

Naar aanleiding van de marathon van New York las ik in De Standaard dat het langeafstandslopen in ons land, maar ook daarbuiten, in de lift zit. En ja, ook ondergetekende behoort tot die groeiende groep van mensen die regelmatig hun kilometertjes afmalen. In mijn tienerjaren was ik al lid van een atletiekclub en het moet gezegd dat deze schitterende sport mij nog steeds weet te boeien. Het loopt dan misschien wat stroever dan toen, maar toch, een paar keer per week trek ik mijn loopschoenen aan voor een deugdoende tocht in de bossen van Heverlee. Weer of geen weer. Maar dit geheel terzijde. In het desbetreffende artikel wist de journalist van dienst ook te melden dat alsmaar meer mensen het langeafstandslopen in groep beoefenen. Lopen in groep is immers in. Het is een heus modeverschijnsel. Wellicht heeft lopen in groep zo zijn voordelen. Ten eerste is er de groepsdruk. Als je al eens een keertje geen zin hebt, ben je misschien toch al sneller geneigd om het alsnog te doen. Kwestie van de collega-lopers niet in de steek te laten en zelf ook niet af te gaan. Bovendien zal het lopen in groepsverband ongetwijfeld een stimulerend effect hebben op de prestaties. Samen gaat alles zoveel makkelijker, hoor ik u denken. Wellicht zijn er nog andere voordelen te bedenken, maar zoals dat bij de meeste modeverschijnselen het geval is, zijn ze aan mij niet besteed. Meer nog, ik haat langeafstandslopen in groep! Behalve dat het goed is voor mijn gezondheid, ga ik vooral lopen om tot rust te komen. Ik kan echt genieten van die eenzaamheid. Ik en ik alleen! Lekker tempo, de stilte van het bos, hier en daar een schichtige ree, vogeltjes die fluiten, het geluid van de wind… heerlijk! Een rust die enkel wordt verstoord door… jawel, groepen langeafstandslopers. Van ver hoor je ze al komen, luid pratend over hun werk of andere dingen, hier en daar een lachsalvo. Maar altijd luidruchtig, veel te luidruchtig. Zij vinden het wellicht geweldig, maar ik weet meteen weer waarom ik kies voor het solowerk. Begrijp me niet verkeerd, ik heb niets tegen groepslopers, alleen, het is mijn ding niet. Net zo min als het lopen met de iPod. Ook al geprobeerd, maar niks voor mij. Ik wil rust, ik wil alleen zijn met mijn gedachten en mijn onvermijdelijke gehijg. Ik ga resoluut voor the loneliness of the long distance runner: geen vrienden, geen gekeuvel, geen gelach en vooral ook geen angst om het groepstempo niet te kunnen volgen.

[Terug naar overzicht]