Evenwicht (Tom Vervoort)

Toen een goede vriend me onlangs vroeg wat mijn job nu eigenlijk inhield en ik het hem zeer uitgebreid had uitgelegd, was zijn gortdroge conclusie : « Als ik het goed begrijp, verplaats jij dus lucht van punt A naar punt B ». Wel, als dat zo is, dan moet ik er toch aan toevoegen dat de lucht soms zwaar om dragen is. De reden hiervoor is niet dat de boodschappen die wij als PR consultants communiceren ontzettend filosofisch-existentieel of psychologisch doorwrocht zijn. De reden is dat wij ons voortdurend tussen twee spreekwoordelijke vuren bevinden.
Aan de ene kant heb je het bedrijfsleven, of zoals men in Nederland zou zeggen “de business”. Het bedrijfsleven is even groot als het divers is, gaande van kleine KMO’s met grootse plannen tot lokale afdelingen van enorme multinationals. Al deze mensen, want daar draait het rond, mensen, verwachten van hun public relations verantwoordelijke dat hij/zij de boodschap van het bedrijf zowel accuraat als mooi (lees : leesbaar, begrijpelijk) naar buiten brengt. Sommige onder hen zijn, nadat de boodschap is overgebracht, best tevreden met een mooi artikel in een gespecialiseerd tijdschrift, anderen zijn pas merkbaar blij als een halve pagina in de Wall Street Journal aan hen wordt gewijd. Want van grootse plannen komen grootse verwachtingen.
Aan de andere kant heb je “de pers”, een bevolkingsgroep die even divers is als er merken chips in een grootwarenhuis zijn. Of pakweg wijn, als dat voorbeeld u meer zou aanspreken. Net zoals bedrijfsleiders en marketing managers hebben journalisten hun eigen doel voor ogen : informeren, duiden, kritische vragen stellen en verder het op tijd en stond afschepen van PR verantwoordelijken. Vooral in die laatste discipline scheppen sommige journalisten een haast tastbaar genoegen. En dat weze hen gegund. Ieder zijn stiel, leven en laten leven en it ain’t over ‘till the fat lady sings.
Om op metaforische wijze verder te gaan (ik ben nu begonnen en val niet meer te stoppen) : moest zich tussen deze twee werelden een strak gespannen kabel bevinden, dan zijn wij degenen die u hoog daarboven het evenwicht ziet bewaren. Sommige onder ons gebruiken zo’n klassieke lange stok, de meer kamikaze-gerichte PR mensen doen het geblinddoekt en zonder vangnet. Die laatsten worden ook wel eens ‘ervaren rotten’ genoemd. Het mag voor een (cynische) buitenstaander dan wel overkomen als het verplaatsen van lucht, maar eens je met de blik strak op de overkant van de kabel gericht, aan je wandeling van bedrijf naar journalist begint, kan ik u verzekeren dat je over inzicht, een grote portie mensenkennis en de stressbestendigheid van een messenwerper (joehoe, weer een metafoor) moet beschikken. Als u mij nu wil verontschuldigen, ik ga nog een paar mooie salto’s oefenen.

Tom Vervoort

[Retour à l’aperçu]